Transkrypcja rozprawy: dlaczego szybki podgląd nie może zostać protokołem

Podgląd transkrypcji przydatny w trakcie rozprawy i protokół, który trafia do akt, to dwie różne rzeczy, choć na ekranie mogą wyglądać podobnie. Różnica nie jest kosmetyczna — dotyczy tego, komu i do czego wolno zaufać danemu tekstowi.

Dlaczego szybki podgląd musi być szybki

W trakcie rozprawy transkrypcja ma jedną funkcję: pozwolić nadążyć za tym, co się dzieje. Musi pojawiać się na bieżąco, nie po zakończeniu wypowiedzi kilka minut później. To wymusza kompromis — szybszy model rozpoznawania mowy, mniej dokładny.

Dlaczego szybki nie znaczy dokładny

Rozpoznawanie mowy w czasie rzeczywistym to wybór między szybkością a precyzją. Lżejszy, szybszy model nadąża za rozmową na żywo, ale myli się częściej niż wolniejszy, dokładniejszy model, który nie ma szans zmieścić się w tej samej pętli czasowej.

Oba dekodery na raz

Rozwiązaniem nie jest wybór jednego z dwóch, tylko uruchomienie obu równolegle — szybkiego do podglądu na żywo i dokładnego do finalizacji fragmentu, gdy tylko zdanie się kończy. Zmierzone razem, oba dekodery zajmują 0,64 czasu trwania samej rozmowy — czyli nadążają za rozprawą, zamiast zostawać w tyle.

Draft nigdy nie staje się zapisem samo z siebie

Fragment oznaczony jako podgląd na żywo nie może zostać zatwierdzony jako część protokołu. Jeśli dokładny przebieg z jakiegoś powodu zawiedzie na konkretnym fragmencie, ten fragment trafia do człowieka do sprawdzenia — nie zostaje po cichu zaakceptowany, bo „przecież coś tam było widać na ekranie”.

Zobacz, jak działa transkrypcja rozpraw →