Odmiana nazwisk w gotowej opinii — problem, którego nie widać, dopóki nie wyjdzie na papier

Etap ukrywania nazwisk bywa traktowany jak zamknięty temat, gdy tylko każda osoba dostanie swoje oznaczenie. Trudniejszy problem czeka później — kiedy gotowa opinia musi wrócić z prawdziwymi nazwiskami, poprawnie odmienionymi przez przypadki.

Polska gramatyka nie idzie na kompromisy

Nazwiska odmieniają się przez przypadki: „opinia dotyczy Anny Kowalskiej”, „zlecono badanie Annie Kowalskiej”, „rozmawiano z Anną Kowalską”. Jeśli przywracanie zawsze wstawia formę mianownikową, zdania wychodzą gramatycznie połamane — a złamane zdanie w oficjalnym dokumencie podważa jego wiarygodność jeszcze zanim ktokolwiek przeczyta treść merytoryczną.

Zmierzone, nie zgadywane

Na prawdziwej opinii geriatrycznej, przy pięćdziesięciu wzmiankach o jednej osobie: 48 z 50 wróciło w dokładnie takiej formie gramatycznej, w jakiej stały w aktach źródłowych. Przed poprawką tego mechanizmu — 3 z 50. Reszta pracy dotyczyła przypadków brzegowych: tytułów i skrótów stojących między przyimkiem a nazwiskiem, które potrafiły „ukryć” słowo rządzące przypadkiem, oraz form dopełniacza i celownika, które w polskiej ortografii rządzą się własnymi regułami.

Dlaczego to nie jest kosmetyka

Źle odmienione nazwisko w opinii sądowo-lekarskiej czyta się jako niedbałość dokładnie w momencie, w którym wiarygodność dokumentu ma największe znaczenie — przed sądem. To nie jest błąd estetyczny do poprawienia później. To błąd, który wpływa na to, jak odbierana jest cała reszta treści.

Round-trip jako standard, nie jako cel

Cel nie jest „w większości przypadków poprawnie” — jest nim zgodność co do znaku między tym, co wyszło z akt, a tym, co do nich wraca. Tam, gdzie odmiana wymaga dodatkowej reguły, ta reguła powstaje z konkretnego, zaobserwowanego błędu, nie z założenia z góry.

Zobacz, jak działa agent opinii →